Hoewel Nederlanders denken dat ze privacybewust zijn, is de werkelijkheid anders. Overal verschijnen deurbellen met spionagefunctionaliteit, ook op plaatsen waar je prima uit het raam kunt kijken om te kijken wie er voor de deur staat. Hoewel die spionagedeurbellen de openbare weg niet mogen filmen, gebeurt dat wel en ontbreekt bij de Autoriteit Persoonsgegevens handhavingscapaciteit.
In De Groene verscheen een mooi artikel van Tom Grosfeld (betaalmuur) over de spionagedeurbellen in Nederland, met als introductie:
Net als China rolt het Westen de infrastructuur voor massasurveillance onbeschaamd uit. Als burgers werken wij hier met onze slimme deurbel vrijwillig aan mee.
en met een verslag van wat er in buurtapps gebeurt:
Het is daarnaast bekend dat het installeren van een slimme deurbel geen woninginbraken voorkomt, maar hoogstens helpt bij het latere opsporen van de dader. Meer dan om veiligheid draait het dus om controle, om ‘zien wat er rondom je huis gebeurt’. Maar juist dit volledige zien, deze permanente zichtbaarheid, leidt tot angst en wantrouwen, tot alertheid en onrust, aangezien er telkens meldingen binnenkomen van potentieel verdachte personen of situaties.
En bovenal leidt het tot massasurveillance, waarbij willekeurige passanten niet alleen het risico lopen niet langer onbespied de straat over te kunnen, maar ook gestigmatiseerd of aan de digitale schandpaal genageld te worden. Om inzicht te krijgen in deze dynamiek hoeven we alleen maar een blik op onze buurtapps te werpen.
Bij die spionagedeurbellen blijft het niet want ook Nederlanders kopen de spionagebrillen van dat grote Amerikaanse advertentiebedrijf en rijden in auto’s volgeladen met spionageapparatuur.
Niemand weet waar de data heen gaat en wie er allemaal gezellig mee kunnen kijken in de straat van de spionagedeurbel.

