Betalingstermijn revisited | wanneer gaat het grootbedrijf MKB-leveranciers tijdig betalen?

Geplaatst op 27 april 2019 door Ellen Timmer

Eerder schreef ik op dit blog over de pogingen om grote ondernemingen te bewegen tot het tijdig betalen van hun kleinere leveranciers. Inmiddels is het onderwerp nieuw leven ingeblazen door MKB-Nederland, die aandringt op een kortere betaaltermijn. De verantwoordelijk staatssecretaris heeft op 24 april jl. laten weten daar welwillend tegenover te staan.

Onafhankelijke toezichthouder nodig
Ik blijf van mening dat deze maatregel geen effect zal hebben als er geen onafhankelijke toezichthouder, bijvoorbeeld de Autoriteit Consument & Markt (ACM), is die zelfstandig onderzoek instelt naar de naleving door het grootbedrijf. De MKB-leveranciers verkeren in een afhankelijke positie ten opzichte van hun grote klanten en kunnen zich niet veroorloven om de discussie over de betaaltermijn aan te gaan, zo weet ik uit de praktijk.

Verder kan worden gedacht aan het door de accountant van de grote bedrijven mee nemen van de betaaltermijnen in de controle. Dat werkt alleen als dat internationaal verplicht wordt gesteld.

Bericht staatssecretaris
Op rijksoverheid.nl werd het volgende bericht gepubliceerd:

Staatssecretaris Keijzer: Betalingstermijn MKB verlagen naar 30 dagen
Nieuwsbericht | 24-04-2019 | 16:29

Staatssecretaris Mona Keijzer (Economische Zaken en Klimaat) wil de wettelijke termijn waarop grote bedrijven de rekeningen van hun mkb-leveranciers moeten betalen, verlagen naar dertig dagen. Grote bedrijven kunnen, als gevolg van een initiatiefwet vanuit de Tweede Kamer, sinds 2017 een maximale termijn van zestig dagen hanteren voor hun mkb-leveranciers. De overheid zelf moet al wel binnen dertig dagen betalen.

Volgens cijfers van financieel dienstverlener Graydon zijn de betalingstermijnen van grote naar kleine bedrijven in 2018 opgelopen tot een gemiddelde van 41,5 dagen. In de tien jaar ervoor was de termijn juist aan het dalen naar 36,5 dagen.

Staatssecretaris Mona Keijzer (EZK) maakte haar voornemen kenbaar in de Tweede Kamer tijdens het Algemeen Overleg Ondernemen & Bedrijfsfinanciering: “Ik ben het met MKB-ondernemers eens als ze vinden dat ze sneller hun geld moeten krijgen voor geleverde producten en diensten. Als blijkt dat grote bedrijven de huidige maximale termijn van zestig dagen in toenemende mate als norm hanteren, pas ik de wettelijke betalingstermijn aan naar dertig dagen.”

Huidige betalingstermijn uitvloeisel aangenomen initiatiefwet Tweede Kamer
Grote bedrijven kunnen, als gevolg van een initiatiefwet vanuit de Tweede Kamer, sinds 2017 geen betaaltermijnen langer dan 60 dagen, zoals 90 en 120 dagen, meer hanteren met hun mkb-leveranciers. Wel bleef het mogelijk betaaltermijnen tot uiterlijk 60 dagen af te spreken. Het ministerie van Economische Zaken en Klimaat was destijds geen voorstander van de wet en waarschuwde dat een zestig-dagennorm ertoe zou leiden dat bedrijven naar die termijn toe zouden gaan kruipen om later te kunnen betalen.

Een evaluatie van de uitvoering van de Wet betalingstermijnen grote bedrijven stond al gepland voor komende zomer. Als ook daaruit blijkt dat grote bedrijven de maximale termijn van zestig dagen als norm hanteren, past de staatssecretaris de betalingstermijn door een wetswijziging aan naar dertig dagen.

Meer informatie:

Oudere berichten over tijd betalen:

Geplaatst in Handelsrecht | Tags: , , | Plaats een reactie

CCBE’s Agenda for Justice, the Rule of Law and Fundamental Rights

Geplaatst op 26 april 2019 door Ellen Timmer

The Council of Bars & Law Societies of Europe (CCBE) published its Manifesto for the 2019 EU Elections. In this Manifesto CCBE voices its concerns in regard of Rule of Law and fundamental rights in the European Union.

Independence of all justice actors
One of the themes is the independence of all justice actors, as a cornerstone of rule of law:

The last few years also showed an increasing and worrying interference by governments and authorities in the selection and appointment of judges. The objective is clearly to affect the ability of the judiciary to annul and sanction government actions and decisions. The European institutions have rightly addressed such interferences as an infringement of the Rule of Law.

More and more frequently, lawyers and legal practitioners are finding themselves under pressure and urged to be loyal to the governing party, sometimes suffering intimidation. For example, in some countries special disciplinary bodies have been created for judges and lawyers, composed only of representatives of the governing party. There have been occurrences of lawyers being denied authorisation to meet with clients. Lawyers are publicly “identified” with the clients they represent and, as a result, are being harassed, insulted and threatened, and sometimes prosecuted and imprisoned. Put under such pressure and being harassed, lawyers are sometimes forced to abandon their client or drop the case.

However, in other countries the interference of authorities in lawyers’ activities is subtler and more insidious. Often using the justification of national security, lawyers have been put under surveillance. Exchanges between clients and their lawyers have been intercepted and processed. In some countries, authorities seek to adapt the professional organisation of the legal profession and dilute its independence.

Indeed, an independent legal profession, represented by a strong and respected Bar, offers more certainty and safety for citizens. Citizens must be able to rely on lawyers to exercise their duties in a free and unrestricted way.

The European Commission and Parliament are therefore invited, when assessing the Rule of Law in future or current Member States or when considering the introduction of new legislative initiatives, to ensure that neither the independent exercise of the legal profession, nor the role of the Bar to ensure this, are endangered or negatively affected. The lack of a clear definition of ‘national security’ allows for arbitrariness and abuses of fundamental rights and the Rule of Law by executive powers and intelligence communities in the EU.

Conflicting mandatory disclosure and professional non-disclosure obligations

CCBE finds that in recent years lawyers have been subjected to mandatory disclosure obligations, for example in legislation in the area of fighting money laundering, terrorist financing and aggressive tax planning.

CCBE’s opinion:

These obligations are fundamentally incompatible with the lawyers’ general and absolute mandatory non-disclosure obligation towards their clients. This professional obligation of lawyers is founded upon fundamental individual rights, such as the right to privacy and the right to a fair trial and fair administration of justice, inside and outside of courts. The right of citizens to remain silent and to not incriminate themselves would become completely useless if the person in which the citizen confides is obliged to speak. This professional non-disclosure obligation is recognised throughout European Member States in constitutions, criminal codes, legislation, etc. Several international instruments recognise this principle, such as the UN Basic Principles on the Role of Lawyers, the Council of Europe Recommendation on the freedom of exercise of the profession of lawyer, etc. The right of the client to the lawyers’ professional secrecy obligation is generally accepted to be part of the foundation of the Rechtsstaat, or a cornerstone of the Rule of Law.

The introduction of the recent legislative mandatory disclosure obligations considerably dilutes this fundamental right of citizens and may lead to a further erosion of the respect for individuals’ fundamental rights and for the Rule of Law. Lawyers face conflicting professional obligations: when reporting suspicious transactions (Anti- Money Laundering), the lawyer cannot legally reveal this to the client and must continue to represent the client, whereas according to professional ethics the lawyer should refuse to give further assistance. The intervention of the Bar in such difficult situations offers tremendous ethical and moral support to the lawyer.

Recommendation (2000)21 on the freedom of exercise of the profession of lawyer, adopted by the Committee of Ministers of the Council of Europe on 25 October 2000, highlights that “the role of Bar associations or other professional lawyers’ associations in protecting their members and in defending their independence against any improper restrictions or infringements should be respected.”

The suitability, appropriateness and proportionality of mandatory disclosure obligations, which heavily affect citizen’s fundamental rights, have never been adequately established, evaluated and are rarely monitored. This goes against the principles of good governance.

The CCBE supports the fight against money laundering and tax evasion and shares the common goal of seeking the best means to fight these issues. However, solutions can be developed which are appropriate, proportional and more respectful of fundamental rights. The CCBE invites the Commission, Parliament and Member States to proactively examine how legitimate regulatory objectives can be achieved, while appropriately respecting individuals’ rights and freedoms.

 

Other themes

Other themes in the Manifesto are:

  • safeguarding Rule of Law in all member states;
  • access to justice, including legal aid;
  • artificial intelligence in justice;
  • judicial training;
  • legal assistance as part of emergency humanitarian aid;
  • e-Justice.

 

More information: Manifesto (pdf)

Geplaatst in Dienstverlening - juridisch financieel [advocaten, accountants, belastingadviseurs e.d.], English - posts in English on this blog, Europa, Financieel recht, onder meer Wft, Wtt, Fraude, witwasbestrijding, Wwft, Grondrechten, ICT, privacy, e-commerce | Tags: , , , , | Plaats een reactie

DNB maakt mislukking Wwft bekend

Geplaatst op 26 april 2019 door Ellen Timmer

Uit de berichtgeving van gisteren over het pleidooi van DNB over samenwerking tussen banken ter bestrijding van criminaliteit, blijkt dat DNB definitief erkent dat het concept van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft) en de Europese grondslag waarop deze wet berust, is mislukt.

De Nederlandse banken bepleiten onder meer dat alle financiële transacties worden gemonitord via één centrale database. DNB vindt samenwerking een goed idee.

Het zou goed zijn als ook op internationaal en Europees niveau uit deze mislukking consequenties zouden worden getrokken.

Privacy is geen probleem | #BroodjeAap
Overigens vergist DNB zich, als men zou denken dat de privacywet moet worden aangepast (zoals onder meer het bericht in Accountancy Vanmorgen, op het ANP gebaseerd, suggereert). De AVG staat gegevensuitwisseling ten behoeve van opsporing van criminaliteit toe, op voorwaarde dat er een wettelijke grondslag is en er voldoende waarborgen zijn om misbruik te voorkomen.

Dat betekent onder meer dat banken de persoonsgegevens niet voor commerciële doeleinden mogen gebruiken, bijvoorbeeld voor reclame of verkoop van producten van derden.

 

Meer informatie:

Lees over het pleidooi van DNB onder meer:

Geplaatst in Financieel recht, onder meer Wft, Wtt, Fraude, witwasbestrijding, Wwft, ICT, privacy, e-commerce | Tags: , , , , , | Plaats een reactie

Platform surveillance

Geplaatst op 25 april 2019 door Ellen Timmer

If you are interested in the surveillance society that soon will be in place everywhere in the world, I recommend to read the platform surveillance issue of Surveillance & Society. Surveillance & Society tells the reader it is an international, interdisciplinary, open access, peer-reviewed journal of Surveillance Studies.

The abstract of the editorial:

This editorial introduces this special responsive issue on “platform surveillance.” We develop the term platform surveillance to account for the manifold and often insidious ways that digital platforms fundamentally transform social practices and relations, recasting them as surveillant exchanges whose coordination must be technologically mediated and therefore made exploitable as data. In the process, digital platforms become dominant social structures in their own right, subordinating other institutions, conjuring or sedimenting social divisions and inequalities, and setting the terms upon which individuals, organizations, and governments interact. Emergent forms of platform capitalism portend new governmentalities, as they gradually draw existing institutions into alignment or harmonization with the logics of platform surveillance while also engendering subjectivities (e.g., the gig-economy worker) that support those logics. Because surveillance is essential to the operations of digital platforms, because it structures the forms of governance and capital that emerge, the field of surveillance studies is uniquely positioned to investigate and theorize these phenomena.

There are very interesting articles on different subjects, like platform policing, digitally gated communities, smart homes, health surveillance and surveillance by smart cars. Three authors comment on Zuboff’s The Age of Surveillance Capitalism.

Some articles:

    • Amazon: Surveillance as a Service, Emily West
    • Policing as Digital Platform, Kelly Gates
    • Platform Policing and the Real-Time Cop, Dean Wilson
    • Surveillance Capitalism and Platform Policing: The Surveillant Assemblage-as-a-Service, Thomas Linder
    • Predictive Policing and the Platformization of Police Work, Simon Egbert
    • The Surveillance Dimensions of the Use of Social Media by UK Police Forces, Elena M Egawhary

Only an article on first aid in surveillance-incidents and surveillance-accidents seems to  be missing.

Geplaatst in English - posts in English on this blog, ICT, privacy, e-commerce | Tags: , , | Plaats een reactie

De mens als fout

Geplaatst op 24 april 2019 door Ellen Timmer

Degenen die Duits lezen raad ik aan het artikel “Der Mensch als Fehler” van Sarah Spiekermann in de Süddeutsche te lezen. Het artikel gaat over de ontwikkelaars die kunstmatige intelligentie (artificial intelligence, ‘AI’) ontwikkelen. Hun vertrekpunt is vaak “DAU”,  de “dümmsten anzunehmenden User“, de domste gebruiker. Het geeft een ontluisterend beeld.

Overigens heb ik de indruk de de huis-tuin-en-keuken IT ook al voor DAU wordt ontwikkeld; iemand die meer wil wordt het heel moeilijk gemaakt. Oftewel: dumbing down, mijn hypothese is dat de mens dom wordt gemaakt door IT.

Geplaatst in ICT, privacy, e-commerce | Tags: , | Plaats een reactie

Ad free

Geplaatst op 24 april 2019 door Ellen Timmer

Vandaag besloten om een WordPress abonnementje te nemen, zodat dit blog nu advertentievrij is. En er ook maar een domein bij genomen, ellentimmer.com bleek vrij…

Geplaatst in Diversen | 2 reacties

De marketing cookies van de AFM

Geplaatst op 23 april 2019 door Ellen Timmer

Onlangs keek ik op de AFM-site https://verslaggeving.afm.nl/. Zoals altijd probeer ik cookies te weigeren:

De marketing cookies van AFM

Bespottelijk dat de AFM schrijft “Advertentiecookies worden gebruikt om de relevantie van de aan jou getoonde advertenties te verbeteren en stellen ons in staat om je advertenties te tonen op andere websites“.

Nog erger is dat de site het na weigering van de adtech-cookies niet goed doet. De filmpjes kunnen niet afgespeeld worden:

Het slechte voorbeeld van de AFM

 

De overheid hoort het goede voorbeeld te geven, als het gaat om faciliteren van adtech bedrijven en cybersecurity. Dit bestuursorgaan toont hier digitaal onbenul door adtech-bedrijven te helpen aan persoonsgegevens.

Ik hoop op handhavend optreden van de Autoriteit Persoonsgegevens.

Aanvulling 25 april 2019
Mijn klacht heb ik bij de AFM gemeld via twitter. Uit hun reactie blijkt dat wordt gewerkt aan een oplossing. De tekst over de advertentiecookies blijkt onjuist te zijn en YouTube biedt ook een trackingvrije variant, aldus de AFM. Dat is verheugend.

 

 

 

Geplaatst in ICT, privacy, e-commerce | Tags: , , , | Plaats een reactie

Telco’s faciliteren criminelen en soms komen ze een kantonrechter tegen

Geplaatst op 16 april 2019 door Ellen Timmer

Lang geleden verbaasde ik me er al over dat telecombedrijven (telco’s) slordig met persoonsgegevens omgaan en identiteitsfraude faciliteren.

Onlangs deed de rechter in Amsterdam uitspraak in een zaak waarin telco’s andersoortige criminaliteit faciliteerden. Incassobureau Direct Pay probeerde voor telco T-Mobile een vordering op een jongere te incasseren, een jongere die door criminelen was bedreigd. Direct Pay stelde namens de telco dat de jongere, in de uitspraak [gedaagde] genoemd,

niet onder curatele of bewind staat en hij dus gewoon rechtshandelingen mocht verrichten. Dat dit onder dwang heeft plaatsgevonden was in ieder geval niet zichtbaar, want er was niemand in de winkel aanwezig behalve [gedaagde] zelf. Verder had [gedaagde] destijds een baan bij New York Pizza, dus had hij ook de financiën om een abonnement af te sluiten. Bovendien heeft [gedaagde] pas na drie maanden aangifte gedaan, hetgeen gek is als er echt sprake was van dwang. Ook is gebleken dat [gedaagde] bij Belcompany is geweigerd omdat hij al een andere abonnement die dag was aangegaan. Het abonnement bij T-Mobile heeft hij als eerste afgesloten. Naar aanleiding van de vraag waarom T-Mobile de telefoon niet heeft geblokkeerd in verband met de hoogte van het bedrag aan smsjes naar 0900 nummers heeft Direct Pay gesteld dat mensen vrij zijn te doen wat ze willen en [gedaagde] er zelf voor heeft gekozen de telefoon aan een derde af te staan. Of hij een waarschuwingsberichtje heeft ontvangen dat hij buiten zijn bundel ging, weet Direct Pay niet.

De jongere is het niet met Direct Pay eens:

3. [gedaagde] heeft ter zitting nogmaals aangevoerd dat de dwang in dit soort gevallen buiten de winkel plaatsvindt. Daar staan de criminelen waaraan de telefoon moet worden afgegeven. Als je zonder telefoon uit de winkel komt heb je een probleem. Het was in die tijd bekend bij de telefoonmaatschappijen dat er dergelijke bendes bestonden die (zwakkere) jongeren gebruikten om bij diverse winkels abonnementen aan te gaan om zo telefoontjes te verkrijgen. Omdat het personeel in de telefoonwinkels werkt op basis van targets hebben zij helemaal geen baat bij een goede check. Maar omdat ze op de hoogte zijn van dergelijke bende, behoort het juist bij de zorgplicht dat zij een deugdelijke kredietcheck verrichten. In het onderhavige geval is er niets aan [gedaagde] gevraagd. Er is niet gevraagd of hij werkte, geen salarisstrook, geen bankafschrift. Waarschijnlijk was het best aan [gedaagde] te zien was dat hij erg nerveus was. Hij was tijdens het aangaan van het abonnement alleen maar aan het bellen met de criminelen wat hij zou moeten zeggen als er vragen aan hem werden gesteld. Er werden echter helemaal geen vragen gesteld, ook niet waarom hij een nieuwe telefoon nodig had terwijl hij er een in zijn hand had. Zonder enig probleem kon hij een van de duurdere telefoons met abonnement krijgen. Als bij het aangaan van een dergelijk abonnement, wel gecheckt zou zijn of iemand dit wel kan betalen, zou hij buiten aan de criminelen ook een verhaal hebben waarom hij geen telefoon mee kreeg. Het feit dat dit destijds helemaal niet gebeurde, heeft de hoeveelheid bendes en uitbuiting van zwakkere jongeren in de hand gewerkt, aldus [gedaagde]. Desgevraagd heeft [gedaagde] aangegeven dat T-Mobile de enige provider is die actief is gaan innen. De overige providers, waar [gedaagde] onder dwang abonnementen is aangegaan, hebben het er bij laten zitten.

De kantonrechter maakt korte metten met het verhaal van Direct Pay / T-Mobile:

6. Niet betwist is dat telefoonmaatschappijen, en dus ook T-Mobile, ten tijde van het aangaan van de onderhavige overeenkomst bekend waren met het feit dat er bendes actief waren die door middel van bedreigingen, (zwakkere) jongeren abonnementen met ‘gratis’ dure telefoons lieten afsluiten, om vervolgens de telefoons van hen afhandig te maken om door te verkopen en/of te gebruiken. De kantonrechter is van oordeel dat met deze wetenschap de verkopers van dergelijke abonnementen extra alert dienen te zijn en zich er van dienen te vergewissen of van een dergelijke praktijk sprake is. Daarbij verdient aantekening dat T-Mobile voor een bepaald verdienmodel kiest waarbij bij aanschaf van een mobiele telefoon zo min mogelijk vragen gesteld worden en de inzet er zoveel mogelijk op is gericht om omzet te genereren. Daarbij wordt kennelijk het risico geaccepteerd dat er ook overeenkomsten worden gesloten die bij verder doorvragen, zeker bij jongeren en minder draagkrachtige, een risico inhouden.

7. Hoewel uit het verhaal van [gedaagde] blijkt dat hij vrij zenuwachtig de winkel is ingegaan, bellend met de persoon die hem bedreigde, is hem enkel gevraagd zijn identiteitsbewijs te tonen en € 0,01 te pinnen ter verificatie van zijn bankrekeningnummer. Hem is niets gevraagd over zijn financiële situatie en waarom hij een abonnement met telefoon nodig had, terwijl hij al een telefoon in zijn hand had. Hierdoor heeft T-Mobile in dit onderhavige geval haar zorgplicht geschonden om welke reden de kantonrechter van oordeel is dat T-Mobile zich niet kan beroepen op de goede trouw van artikel 3:44 lid 5 BW. Dat betekent dat het verweer van [gedaagde] slaagt en de overeenkomst met T-Mobile zal worden vernietigd. De vordering van Direct Pay wordt zodoende afgewezen.

 

Andere telco affaires
Ik herinner me dat T-Mobile in 2017 in het nieuws kwam als een van de ondernemingen die stiekem internetters volgende via de zgn. session-replay scripts. Een kwalijke zaak.

Ook verwerpelijk is dat eind vorig jaar bekend werd dat telco’s fraudeurs hielpen door makkelijk simkaarten om te ruilen. Onderbelicht is dat telco’s dit mogelijk maken doordat het makkelijk is voor criminelen om een 06-nummer over te nemen.

Het is tijd dat telecombedrijven aan de hoogste integriteitsnormen gaan voldoen en daar ook op worden getoetst.

 

Meer informatie:

Aanvulling 4 juli 2019
In een nieuwsbericht van vandaag: “Concept wetsvoorstel voor einde aan telemarketing-irritatie“. Onderdeel daarvan is dat bedrijven niet meer anoniem mogen bellen.

Geplaatst in Fraude, witwasbestrijding, Wwft, Strafrecht | Tags: , , , , , , | Plaats een reactie

De nieuwste schurkenstatenlijst

Geplaatst op 15 april 2019 door Ellen Timmer

Het maken van lijsten met landen die ‘belastingparadijs’ zouden zijn of onvoldoende zouden doen aan criminaliteitsbestrijding (bestrijding van witwassen), neemt bizarre vormen aan.

Zo lees ik in dit bericht dat een Amerikaanse instantie in een rapport, de US International Narcotics Control Strategy Report (INCSR), niet alleen de Verenigde Staten op een lijst van landen heeft gezet, die onvoldoende zou doen aan criminaliteitsbestrijding (“bestrijden van witwassen”), maar dat ook het hele Koninkrijk der Nederlanden, dus Nederland en de BES-eilanden op dat lijstje staan. Bizar genoeg staan de Amerikaanse Maagdeneilanden niet op dat lijstje.

Het bericht suggereert dat het witwasdelict alleen iets te maken zou hebben met drugshandel, wat onjuist is.

Het is makkelijker om de hele wereld op een zwarte lijst van witwaslanden te zetten. En om de mens af te schaffen.

Geplaatst in Financieel recht, onder meer Wft, Wtt, Fraude, witwasbestrijding, Wwft, Grondrechten | Tags: , | Plaats een reactie

Gevaarlijk Saksen | justitiële gezichtsherkenning in Saksen

Geplaatst op 14 april 2019 door Ellen Timmer

Duitsland lijkt een gevaarlijk land te zijn. En Saksen moet wel de gevaarlijkste bondsstaat zijn, want in dat land is een wet aangenomen die het mogelijk maakt dat in de helft van Saksen en in de aangrenzende gebieden in Tsjechië en Polen, grootschalige gezichtsherkenning plaats vindt.

Wanneer volgen Nederland en België?

Meer informatie:
Neues Polizeigesetz: Die sächsische Polizei weiß, wo du wann warst, Netzpolitik 10 april 2019.

Geplaatst in ICT, privacy, e-commerce, Strafrecht | Tags: , , , | Plaats een reactie