Het verzoek van Human Rights in Finance.EU (HRIF.EU) aan De Nederlandsche Bank (DNB) om stukken over het overleg met de banken inzake het bancaire sleepnet [1] over te leggen, heeft geleid tot een interessante uitspraak van de rechtbank Amsterdam (sector bestuursrecht). Dat blijkt uit het bericht [2] op de site van HRIF.EU, waarin ook de uitspraak van de rechtbank openbaar wordt gemaakt (pdf) [3].

HRIF.EU wilde via een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo) boven water krijgen dat het ministerie van Financiën en DNB onder een hoedje hebben gespeeld met de banken en een illegaal samenwerkingsverband hebben geaccordeerd. De organisatie is van mening dat de uitbesteding door de banken van witwasbestrijdingswerkzaamheden (transactiemonitoring) aan TMNL verboden is en dat DNB handhavend had moeten optreden.

Opvallend is dat DNB weigert om de gevraagde stukken ter inzage te geven aan de rechtbank:

Kennelijk staat DNB boven de wet!

Verder op in de uitspraak overweegt de rechtbank dat toezichtvertrouwelijke stukken mogen worden ingezien om het standpunt van DNB te kunnen beoordelen:

De rechtbank heeft DNB opgedragen een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak van de rechtbank.

Noten:

[1] Zo duid ik het samenwerkingsverband van de banken, Transactiemonitoring Nederland (TMNL) hier aan (lees de artikelen op deze site over deze organisatie). TMNL bereidt zich voor op de nieuwe mogelijkheden die de antiwitwasverordening (AMLR) zal gaan bieden, zo staat op de site: “In voorbereiding op de invoering van de nieuwe Europese wetgeving (AMLR) in juli 2027, past TMNL haar werkwijze en bedrijfsmodel aan. Om aan deze regelgeving te voldoen, zal TMNL haar huidige activiteiten afbouwen en in samenwerking met haar partners herstructureren.“. Lees dit artikel over de nieuwe mogelijkheden en ook andere artikelen op deze site over criminaliteitsbestrijding door banken, transactiemonitoring en het bancair sleepnet.

[2] DNB weigert rechter te laten toetsen en hoopt zo haar Woo-verplichtingen te ontlopen – AMS 25/1652.

[3] Bij het afsluiten van de tekst stond de uitspraak nog niet op rechtspraak.nl.