Op deze site schreef ik al eerder [*] dat de meldplicht van bedrijven met overheidstaken op het gebied van witwasbestrijding is verbreed, met ook als gevolg dat het klantenonderzoek moet worden uitgebreid.

Bredere meldplicht
Dit wordt bevestigd door een onderdeel van de FIOD, het Anti Money Laundering Centre (AMLC), dat in dit artikel over de meldplicht schrijft:

Melders moeten onverwijld op eigen initiatief melden indien zij weten, vermoeden of redelijkerwijs kunnen vermoeden dat geldmiddelen of activiteiten verband houden met criminaliteit of terrorismefinanciering (artikel 69 AMLR).[4] Dit betekent dat poortwachters voortaan op basis van een subjectieve indicator moeten inschatten of een transactie verdacht is. Naast vermoedens van witwassen of financieren van terrorisme moeten meldplichtige entiteiten voortaan elk vermoeden van criminele activiteiten melden. Naast de herkomst van gelden moet ook naar de bestemming worden gekeken. Indien het vermoeden bestaat dat verkregen gelden voor illegale goederen of diensten worden gebruikt dan moet dit worden gemeld. Ook bij legaal verkregen geld moet naar de bestemming worden gekeken [5].

[4] Preambule, paragraaf 136-138, REGULATION (EU) 2024/1624.
[5] D. Doorenbos, De meldingsplicht uit de nieuwe anti-witwasverordening, Ondernemingsrecht 2025/56.

Ik vraag me af wat AMLC met een ‘subjectieve indicator’  bedoeld, want dat begrip verdwijnt.

Kritiek Doorenbos wordt verzwegen
In het artikel noemt AMLC wel het artikel van Doorenbos in noot [5] maar laat de kritiek van Doorenbos op de verruimde meldplicht weg, die onder meer schrijft:

Meldingsplichtige entiteiten zullen zich de komende jaren moeten instellen op de nieuwe werkelijkheid. Zij hebben geen andere keuze dan zich te schikken in de rol van pseudo-opsporingsambtenaar die de Europese wetgever hen opdringt. (…) Intussen resteert de vraag wat de Europese wetgever ertoe heeft bewogen een zo vergaande opsporingstaak bij meldingsplichtige entiteiten neer te leggen. Een opsporingstaak die het werkterrein van de witwasbestrijding royaal overstijgt. Realiseert men zich werkelijk welke oeverloze inspanningen nu van de meldingsplichtige entiteiten worden gevraagd?

In mijn optiek hoort een zo ver opgerekte opsporingstaak niet thuis bij de meldingsplichtige entiteiten die onder de verordening vallen. Het is principieel en praktisch onwenselijk dat private partijen worden belast met de algemene opdracht de handel en wandel van hun eigen cliënten te toetsen aan commune en bijzondere strafwetgeving. Daar zijn zij niet voor opgeleid en dat leidt tot groot ongemak respectievelijk onderling wantrouwen.

Tot slot
We kunnen als Nederland niet zonder de EU, maar als diezelfde EU regels maakt die grondrechten schenden, zullen we de Unie daar op moeten aanspreken. Het is hoog tijd dat dit nu gaat gebeuren.

[*] De nieuwe Europese antiwitwasregels verplichten tot het melden van ‘vermoedens’, 22 juli 2025