In het kader van een rapportage over regeldruk bij vrijwilligersorganisaties en filantropische instellingen stelde de CDA-fractie een terechte vraag (bron) naar de reden voor het registreren van ‘uiteindelijk belanghebbenden’ bij not-for-profit organisaties:

Deze leden constateren dat het kabinet wel ingaat op eventuele aanpassing van uiteindelijk belanghebbende (UBO)-verificatie door banken, maar niet op de vraag wat überhaupt de noodzaak is van het vaststellen van UBO’s voor vrijwilligersorganisaties en verenigingen. Deze leden vragen wie volgens het kabinet de UBO van een vereniging is. Is het kabinet het ermee eens dat het vreemd is om bedrijven en verenigingen bij UBO-wetgeving over een kam te scheren, omdat verenigingen geen winstoogmerk hebben maar maatschappelijke waarde toevoegen?

Dit is wel een vreemde:

Zij vragen of het kabinet wil ingaan op de vraag of er mogelijkheden zijn om verenigingen te ontzien bij de UBO-regelgeving, bijvoorbeeld door het aantal UBO’s bij verenigingen te beperken tot een maximum van drie.

Het vaststellen van ubo’s is wel of niet nuttig, maar als het nuttig zou zijn dan zie ik niet in waarom maximering zorgvuldig zou zijn.

Pseudo-ubo
In de praktijk zijn de statutair bestuurders van not-for-profit organisaties ‘ubo’ van die organisatie, wat naar mijn mening een onzinnige kwalificatie is omdat zij al zijn ingeschreven in het handelsregister als bestuurder. Veel not-for-profit organisaties begrijpen er niets van, bijvoorbeeld Vrijbit (waar ik over schreef).

Een door misdaadbestrijders nog nooit beantwoorde is vraag is wat het nut is van het inschrijven van statutair bestuurders van rechtspersonen en andere entiteiten als ubo (‘pseudo-ubo’), ik schreef er eerder over.

Het zal me benieuwen welk antwoord op deze vraag wordt gegeven. Het zal wel even nietszeggend als altijd zijn.