Bert Hubert schreef een mooi artikel over de schijnargumenten die worden aangevoerd voor digitale surveillance van iedere burger door de geheime diensten: Onze afluisterwet is eigenlijk een privacywet, met onder meer:

In 2017 leidde de wet op de geheime diensten nog tot enorme maatschappelijke #ophef en een referendum, waarin de nieuwe wet werd afgewezen. Daarop volgden enige aanpassingen en wat meer toezicht. Nu koud 6 jaar later wordt het de diensten weer veel gemakkelijker gemaakt om grootschalig af te luisteren, Nederlanders te hacken of tappen, of met kunstmatige intelligentie (zoals ChatGPT) hele kabels door te akkeren op zoek naar rare dingen.

Waar is de ophef? Vrijwel de hele Tweede Kamer ging juichend akkoord met de nieuwe wet, en nam zelfs per ongeluk nog een amendement aan dat duidelijk maakt dat echt iedere kabel getapt moet kunnen worden.

Deze slapheid wordt door hem verklaard door de gewenning aan advertentiebedrijven-surveillance (Facebook, Google c.s.). Volgens hem zal een burger straks een dagtaak hebben aan het uitleggen aan de surveilleerders dat hij/zij onschuldig is:

Overheden en bedrijfsleven bouwen zo, met onze toestemming, een steeds grotere berg data over ons op. Je reed om 23.34 uur te hard en was daarna ook in de buurt van een vechtpartij. De volgende dag werd je behandeld voor een gebroken tand. Bij Europol ligt een melding over een raar WhatsApp-gesprek, hier staat dat je 1275 euro hebt overgemaakt aan een veroordeelde oplichter, wat was dat?

Het is vast allemaal uit te leggen, maar het wordt zo langzamerhand wel een dagtaak. Je hebt misschien niets te verbergen, maar wel steeds meer uit te leggen. En op een dag lukt het niet meer en worden onschuldige mensen slachtoffer.

Hij blijft hopen dat de overheid nog tot inkeer komt en grondrechten gaat respecteren. Dat hoop ik met hem.