Vorige week was criminoloog Bob Hoogenboom (hoogleraar fraude) aanwezig bij de aanbieding van zijn boek over het falen van de rijksoverheid om te zorgen voor een goede organisatie en financiering van de politie (en de politiefunctie).

Harde woorden
Op LinkedIn schreef hij harde woorden over de ministeries (vooral het ministerie van Veiligheid is verantwoordelijk), zie met name de laatste volzin:

Vandaag aanbieding tijdens vergadering burgemeesters van Limburg. Een aantal van hen heeft de minister verzocht het regionaal beleidsplan (wettelijk verplicht en uitwerking van de nationale agenda van de minister van Justitie) te vernietigen. Daar valt niet mee te werken. Er is sprake van ‘opstandige betrokkenheid’ van deze burgemeesters en de politie in het hele land. De gepolitiseerde beleidsmachine in Den Haag staat op gespannen voet met het lokale gezag, de professionele verantwoordelijkheid van de politie en noden van burgers.

De titel van zijn boek is ‘Ben ik van Limburg, de Nationale Politie of de minister?‘ (te koop bij uitgever Boom) en op de omslag van het boek staan eveneens harde woorden over de brallende taal van het ministerie van Veiligheid:

In de Limburgse media werd er over geschreven:

• Politie onder druk: ‘Tijd dat ogen in Den Haag opengaan’, 1Limburg
• Onderzoek: de politie is overvraagd en achtergesteld, Sittard-Geleen nieuws

Falen van het ministerie van Veiligheid c.s.
In de samenvatting van het boek is te lezen dat de problemen in Limburg mede worden veroorzaakt door de bezuinigingen op de politie, het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht en door ander falend beleid, lees onder meer:

De achterstelling kan deels verklaard worden door de bezuinigingen op de politie, het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht. Er is de afgelopen tien jaar sprake van een paradoxale financiering. Naast bezuinigingen en weer deels corrigeren daarvan (‘zigzagbeleid’) is veel geld gegaan naar integrale samenwerkingsverbanden (ondermijningsfonds), ‘hulpconstructies’ (RIEC, MIT/NSOC, SKC), versterking van de strafrechtelijke keten en het geweldsmonopolie (DSI/BBE, stelsel bewaken en beveiligen) en intelligence, maar niet naar de sterkte van de uitvoeringsorganisaties zelf. Er is geld naar Limburg gegaan voor ondermijning en de financiering van het RIEC, maar de politie is niet extensief betrokken bij de verschillende multidisciplinaire programma’s. De RIEC- en ondermijningprojecten worden overwegend door partners uitgevoerd.

Naast het gebrek aan capaciteit en het aanbod van (inter)nationale criminaliteit worden het gezag en de politie overvraagd door wensen, eisen en verlangens vanuit Den Haag. Dit gebeurt in de vorm van de vierjaarlijkse vastgestelde landelijke beleidsagenda door de minister in samenspraak met het LOVP. Deze dient wettelijk ‘vertaald’ te worden in regionale beleidsplannen. Overvraging van de politie – en daardoor inperking van het gezag – wordt in de hand gewerkt door Kaderbrieven van de Nationale Politie waarin honderden doelstellingen worden benoemd (aantallen, doorlooptijden, output). Deze doelstellingen zijn een uitwerking van het landelijk beleidskader. De politie dient via managementrapportages (maraps) en jaarverslagen te rapporteren aan de nationale korpsleiding.

Er is een wijdvertakt overlegsysteem ontstaan voor de negentien portefeuilles en programma’s van de Nationale Politie. Politiefunctionarissen (recherche, intelligence, HRM, control, PDC, AVIM, bewaken en beveiligen, cyber, forensische opsporing etc.) zijn regelmatig met elkaar in overleg. Het leidt tot verdere harmonisering binnen portefeuilles. Maar ook tot bureaucratisering en de noodzaak van politieleiders om tijd en energie te steken in verandering, monitoring en verantwoording die schuren met operationele betrokkenheid. Kritiek is er op de geringe samenhang tussen portefeuilles. Intern is de Nationale Politie nog te veel in silo’s georganiseerd. Dat werkt door in Limburg.

Overvraging wordt verder in de hand gewerkt door het beroep dat wordt gedaan op de capaciteit van Limburg voor nationale inzet (…)

Dus: lees dit boek! Wat beschreven wordt is vast niet uniek voor Limburg.

Van het ministerie van Veiligheid komt stoere taal en intussen lijden politie en justitie onder bezuinigingen en wordt in de witwasbestrijding door banken grootschalig geld verspild. Het is duidelijk dat er veel werk aan de winkel is voor het ministerie van Veiligheid, mogelijk is een ingrijpende reorganisatie van het ministerie nodig.