Een van de onderwerpen die ik met belangstelling volg, is de privatisering van overheidsactiviteiten in de sfeer van opsporing en bestrijding van fraude. Heeft het zin dat soort activiteiten aan de ‘burger’ (ondernemer) uit te besteden?
Een dergelijke privatisering vindt onder meer plaats onder de noemer ‘witwasbestrijding’. Deze aanduiding verhult dat het eigenlijk gaat om alles wat betrekking heeft op de financiële voordelen die bij fraudeurs en andere wetsovertreders terecht komt.

In dit verband is interessant dat de hoge kosten die de antiwitwascompliance veroorzaken tot gevolg kunnen hebben dat ‘alternatieven’ interessant worden. Ik kwam in dat verband al Amerikaanse artikelen tegen over ‘shadowbanking’.

Onlangs stond in de Frankfurter Allgemeine Zeitung een artikel onder de kop “Kampf gegen Geldwäsche bedroht Zahlungsverkehr” (13 november 2015). Auteur Markus Frühauf schrijft in dit artikel dat de ‘aangescherpte’ regels inzake correspondentbanken er voor zorgen dat ontwikkelingslanden worden geïsoleerd. Hij eindigt met de constatering dat illegale kanalen bevorderd kunnen worden, met alle risico’s van dien:

Darüber hinaus besteht die Gefahr, dass sich illegale Wege etablieren, mit denen Gelder transferiert werden können.

Ik ben benieuwd wat de ontwerpers van de antiwitwaswetgeving met deze trend gaan doen.