Wie zich (zoals ik) verbaast over de vreemde fenomenen in de Nederlandse zorg, zoals de merkwaardige rol van zorgverzekeraars en de manier waarop de Nederlandse Zorgautoriteit functioneert, krijgt meer duidelijkheid door publicaties van Armand Girbes te lezen. Ik was zijn artikelen al tegen gekomen. Nu is er ook een boek: Zieke zorg. De uitverkoop van de Nederlandse gezondheidszorg. De introductie:
In 2006 werd marktwerking geïntroduceerd in de Nederlandse gezondheidszorg. De belofte: betere zorg tegen lagere kosten. De realiteit: minder ziekenhuizen, gedwongen overstap naar inferieure medicijnen, en verlies van vrije artsenkeuze. Intussen gooien gedesillusioneerde zorgverleners het bijltje erbij neer omdat ze verdrinken in bureaucratie – bijna 40% van hun tijd gaat op aan administratie – en omdat de zorgverzekeraars steeds vaker op de stoel van de arts gaan zitten.
Hoogleraar intensive care geneeskunde Armand Girbes ontleedt vanuit zijn dagelijkse praktijk genadeloos de fundamentele denkfouten in ons zorgsysteem. Hij laat zien hoe we in deze situatie zijn beland én, belangrijker nog, hoe we hier uit kunnen komen.
Ook de zorgfraude, waar de witwasbestrijders zich zulke zorgen over maken, wordt door de inherente fouten in het Nederlandse zorgsysteem veroorzaakt.
Adviesorganen van de Nederlandse overheid hebben soortgelijke kritiek uitgeoefend op het Nederlandse zorgsysteem. Zie bijvoorbeeld het bericht van de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving van juni 2023 [*].
Girbes’ boek in de media:
- Argos besteedde aandacht aan het boek in de radiouitzending IC-chef heeft oplossingen voor de ‘zieke zorg’, die als podcast beluisterd kan worden.
- Girbes is door Marlies Dekkers geïnterviewd. De videoversie van dat interview is helaas alleen op youtube te vinden. De audioversie is beschikbaar via onder meer Apple podcast, Radio via internet.
[*] Bericht Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS): Groot onderhoud zorgstelsel dringend nodig om goede zorg voor burgers te garanderen van 19 juni 2023, uit de tekst: “Nadat al vaker is geconstateerd dat de zorg door toenemende tekorten onhoudbaar is, stelt de Raad voor Volksgezondheid & Samenleving (RVS) dat het huidige zorgstelsel zelf in belangrijke mate bijdraagt aan dit probleem. Dit komt onder andere door de gefragmenteerde organisatie, perverse productieprikkels en doordat het stelsel de toegang tot goede zorg steeds ongelijker maakt. Groot onderhoud is nodig, waarbij ook de fundamenten moeten worden aangepakt. (…) Dit advies bevat drie transities met concrete voorstellen die noodzakelijk zijn voor een toekomstbestendig zorgstelsel: van concurrentie naar samenwerking, van individuele naar gedeelde verantwoordelijkheid en van gesloten naar open en lerend.“.
Ellen Timmer - juridische artikelen en berichten 
Als niet jurist ( mijn achtergrond is theologie ) ben ik lezer van uw juridische artikelen en berichten. En eerlijk is eerlijk, vaak gaat iets aan mij voorbij. Zo niet echter uw aanbeveling van Armand Girbes. Vandaar deze reactie, want misschien is het goed om eens stil te staan bij dat woord/begrip ‘zorg’.
De door mij zeer bewonderde filosoof Cornelis Verhoeven, stelde: zorg is gericht op anderen en neemt het gewicht van hun bestaan over. Zorg is toewijding, behartiging, hoeden en tegelijk bekommeren om, de vrees dat iets verkeerd zal uitpakken. Door de verhouding die ik heb met de ander verbind ik mij met hem of haar en trek ik mij zijn of haar lot aan. Of met het andere, b.v. de natuur.
Volgens Heidegger is zorg niet zómaar iets. Het is de wijze waarop de mens mens is. Het is een van de existentialen van de mens, een van de grondtrekken van de wijze waarop de mens IS. De mens is in de wereld en heeft dus bij aanvang al een lotsverbondenheid met de dingen. Zijn omgaan met de dingen wordt gekarakteriseerd door zorg dragen vóór, maar dan wel zo, dat het object zijn zelfstandigheid behoudt. Ik ben mijn echtgenote toegewijd, maar zij bepaalt zichzelf. Wij zorgen voor onze kinderen, maar zij bepalen zelf hun leven. Ik zorg voor de planten in mijn tuin, maar zij groeien uit zichzelf.
Zorg voor de ander begint met zelfzorg; wie je bent, wie je wilt zijn en alles daar tussenin. Zelfzorg en zorg voor de ander gaan volgens Michel Foucault hand in hand. Je neemt in je zelfzorg op een bepaalde manier de zorg voor de ander mee. De bestaansethiek vertrek dus niet vanuit een ‘ik’ dat wordt opgevat als atomair en onafhankelijk van anderen. Het is een relationele ethiek, waarbij het uitgangspunt ligt bij de zorg voor hoe je samen in het leven staat. Als ethische bezigheid is zorg een speciale vorm van verantwoordelijkheid die uitdrukking geeft aan je levensbeschouwing.
Het is niet aanmatigend bedoeld, maar misschien is het goed om in al het commerciële en rationele geweld, hier eens bij stil te staan vanuit de gedachte: waar zijn we nu eigenlijk mee bezig.