In het artikel Geen crimineel, geen terrorist, toch geschaduwd: zo volgt de politie vreedzame activisten beschrijft Tom Lash zeer uitvoerig hoe er bij de politie een eigen geheime dienst is ontstaan, die ongereguleerd zijn heilige gang gaat [1]. Uiteraard in de overtuiging dat zij het goede met de mensheid voor hebben en dat daarom regels en toezicht niet nodig zijn.

Het past in het algemene beeld dat op allerlei plekken in de overheid en daarbuiten mensen zich zonder juridische grondslag of zonder waarborgen met eigen vormen van opsporing en handhaving bezig willen gaan houden [2]. Wanneer ontstaat het bewustzijn dat door knullig handelen mensen beschadigd kunnen worden?

Noten:

[1] Uit de inleiding: “TOOI: een geheime politiedienst in Nederland waar je waarschijnlijk nog nooit van hebt gehoord. Maar als je weleens meedoet aan demonstraties of een XR-sticker op je koelkast hebt, dan bestaat de kans dat zij jou wél kennen. Wie controleert het werk van deze ‘politiespionnen’ eigenlijk? En wat weegt zwaarder: jouw privacy of de openbare orde?”

[2] Voorbeelden bij de overheid zijn de illegale activiteiten van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid, het via foto’s opsporen van demonstranten en de gemeentelijke misdaadbestrijdingsactiviteiten (voorbeeld gemeente Delft).