Bij de ontwikkeling van IT-producten wordt digitale veiligheid en privacy vaak niet mee genomen.
Dat komt ook omdat het naar zich toe halen van privé gegevens en allerlei andere gegevens behoort tot de verdienmodellen van aanbieders van digitale producten. Daar schreef ik al eerder over, onder meer in het kader van het thema ‘adresboekjatten‘. Daarbij gaat het niet om de gegevens van de abonnee van een dienst (bijvoorbeeld Facebook) zelf, maar om de gegevens van anderen.

Luie gebruiker

Maar ook de luiheid van de gebruiker is een belangrijke rol, zo blijkt uit de uitkomsten van een onderzoek dat recent is bekend geworden. Onder meer werd een gratis pizza aangeboden als studenten drie e-mail adressen van bekenden (die van niets wisten natuurlijk) zouden opgeven aan de onderzoekers. Met uitgebreidere persoonsgegevens gaat dit natuurlijk precies hetzelfde. Lees het interessante artikel ‘Pizza over privacy?‘

Boetes? Nudging?

De vraag is of wij ons bij dit fenomeen moeten neerleggen, nu het gaat om persoonsgegevens van anderen dan de ‘dader’. De interessante vraag is of er wetgeving moet komen inhoudend dat burgers die persoonsgegevens van anderen verstrekken zonder toestemming, een boete moeten betalen aan degene om wiens gegevens het gaat. Want als het geld kost dan houdt het snel op, zou je denken.

Meer informatie:

• Pizza over privacy? Stanford economist examines a paradox of the digital age, Stanford News 3 augustus 2017
• The Digital Privacy Paradox: Small Money, Small Costs, Small Talk – Susan Athey, Christian Catalini, Catherine Tucker
• E-Mail-Adressen. Für Pizza geben Studenten private Daten preis, FAZ 14 augustus 2017