Het haalt het algemene nieuws niet, de berichten over de digitale systemen waarmee mensen die van buiten de EU (‘derdelanders’) zijn en naar de EU willen komen worden geanalyseerd en gevolgd, zoals bijvoorbeeld dit bericht van Article 19 [*].
Die belangstelling ontbreekt ten onrechte, want de EU en de Europese landen oefenen met derdelanders op systemen die straks voor iedere Europeaan kunnen worden gebruikt.

[*] Met onder meer:

Imagine arriving at the EU border. As a tourist, or for work, or to visit family. You might even be seeking safety.
But before you can even speak to an official, a system has already profiled a version of you using your face, fingerprints, travel history, and passport record. They do not seek your consent. They use your data to attach a risk score to your name.
You’re asked to step aside. Delayed, searched, questioned.
And because you cannot see what the system says about you, you have no idea if this is an error or if you’re facing discrimination. What’s worse, you can neither check nor challenge it.
ARTICLE 19’s latest report investigates the hidden infrastructure behind Europe’s digital borders. It follows the money, the contracts, and the companies playing a growing role in how borders are managed. And it asks a question that should concern everyone:
Who gets to decide who is free to move?

Article 19 schreef er een rapport over. Er zijn meerdere organisaties met het thema bezig, bijvoorbeeld ook Statewatch, die in 2023 schreef over Europa’s techno-borders.